Сумленны водгук на «Рыбка Поньё»

Ой, што гэта. Чаму тут усё па-беларуску. Пайду-ка я адсюль. І іншыя думкі, якія могуць возникуть у наведвальнікаў гэтага блога, якія чытаюць гэты пост. Ну, мне здаецца, што водгук на мультфільм па-беларуску павінен быць напісаны па-беларуску, гэта па меншай меры сумленна ў адносінах да чытачоў.

Як я магла так доўга прапускаць ішэдшыя ў пракаце «Беларускія ўік-энды» — розуму не прыкладу, напэўна таму, што яго ў мяне няма. Тым не менш, нарэшце дабралася да новага праекту Кинаконга, «Рыбка Понье». Гэта мульцік 2008 года, які быў створаны Хаяо Міядзакі, геніем японскага анімэ. Ён стварыў вядомыя ўсім «Хадзячы замак», «Забраныя прывідамі» і «Прынцэса Мононоке», забяспечыўшы сабе сусветнае прызнанне і кучу узнагарод, а гледачам — бясконцае задавальненне ад прагляду яго стужак. У Міядзакі вельмі тонкі аўтарскі стыль, якія шмат хто спрабаваў скапіяваць, але атрымалася вельмі слаба, таму што, думаю, толькі ў мэтра так моцна развіта пачуццё прыгожага і, самае галоўнае, здольнасць яго перадаваць.

Але да справы. «Рыбка Поньё» (у расійскім пракаце ішоў пад назвай «Рыбка Поньё на ўцёсе» пераказвае нам «Русалачку» Ганса Хрысціяна Андэрсана, забяспечваючы вельмі сумную па факце гісторыю мілымі аўтарскімі дэталямі. апрыклад, Русалачка ня русалачка зусім, а маленькая, свавольная рыбка з чалавечым тварам (рызыкну выказаць здагадку, што ў японскай міфалогіі русалкі выглядалі менавіта так) і ўлюбляецца яна не ў тупаватага разбэшчаныя прынца, а ў мілага хлапчука, які яе ратуе ад наступстваў чалавечай бурнай дзейнасці. Дарэчы, наступстваў гэтай дзейнасці нададзена значная частка карціны: Міядзакі хвалююць экалагічныя праблемы і ён зусім прама, без уласцівай яму іншасказальна, паведамляе гледачу «Паглядзіце, свінні, у што вы ператвараеце сваю выдатную планету сваімі ж рукамі». Ну а для зусім тупых існуе яшчэ і персанаж, які ўсё гэта досыць выразна, праз рот словамі, прагаворвае. Ён, дарэчы, бацька Поньё, але кліча её не Поньё (гэтае імя прыдумляе ў працэсе хлопчык), а Брунхільда. І наогул, персанаж ён, з пункту гледжання большасці, не моцна прыемны, таму што спіць і бачыць як знішчыць чалавецтва і заліць усю зямлю старажытным Акіянам. Але мне такая пазіцыя, напрыклад, блізкая. Дарэчы, робіць ён гэта дзеля маці Поньё, марскі царыцы.

Ну, з пераказам сюжэту скончылі, пяройдзем да тэхнічных дэталяў. На самай справе «Рыбка Поньё» — гэта самы дзіцячы з усіх мультфільмаў Міядзакі, таму што ён зняты больш светлым, лёгкім і прыгожым. Нават бушуючы акіян, які затаплівае астравы Японіі, ня здаецца страшным і небяспечным, дзякуючы адмалёўцы — сярод хваль мы бачым вялікіх, але вельмі добрых рыб. Навогуле, усе істоты створаннага Міядзакі свету вельмі добрыя, пачыная от жівел і заканчваючы людзьмі. Вельмі дзіцячае (у добрым сэнсе слова) стаўленне да жыцця. Таму гэту стужку будзе карысна наведаць з дзецьмі, не ўсё ім на выродлівых трансформераў глядзець ці што яны там цяпер глядзяць.

Дарослыя ж атрымаюць неверагоднае эстэтычнае задавальненне ад сузірання карціны. Так, пасля таго як вас ткуць носам у наступствы чалавечай жыццядзейнасці, якія плаваюць у акіяне і атручваюць яго, можна будзе сузіраць неверагодна прыгожыя малюнкі якія разгортваюцца перад вачыма — Міядзакі майстар працы з визуалом і, у тым ліку, колераперадачай і працай з дэталямі. Адпаведна, любы кадр «Рыбкі Поньё» — сапраўдны шэдэўр, атрымліваць асалоду ад якога можна бясконца доўга. Ну і ўвесь вось гэты вось наіўны і дзіцячы тон фільма таксама общеукрепляюще паўплывае на скурчаную дарослае псіхіку

Так, фільм я ўжо зарэкамендавала па-поўнай, так што ідзіце, блін, а цяпер агучу галоўную прычыну, чаму на яго (сеансы яшчэ ёсць сёння ў Сільверы) трэба схадзіць з дзецьмі (калі сваіх няма, суседскіх прыхопіце, галоўнае каб суседзі былі ня супраць) — ён на беларускай мове. Роднай мовы мы ў звычайным жыцці практычна не чуем, гэта вельмі і вельмі дрэнна па зразумелых прычынах, таму, чаму б не падмацаваць веды хоць бы такой практыкай. За такую магчымасць потым можна будзе падзякаваць Велком і каманду Кінаконга — хлопцы і дзяўчаты выдатна папрацавалі над агучкай, яе па праву можна назваць прафесійнай. Вельмі прыемна, што ў Беларусі ёсць яшчэ дарослыя адэкватныя людзі, якім не на словах не напляваць на нацыянальную ідэнтычнасць і ўсё, што з ёй звязана.